Piotr Gawrysiak

Mam na imię Piotr i mam 53 lata, w kwietniu 1994 roku uległem wypadkowi, w którym doznałem licznych urazów w tym złamania kręgosłupa i uszkodzenia rdzenia kręgowego na poziomie piersiowym, przez co jestem sparaliżowany od pasa w dół, oraz wielu złamań żeber, uraz klatki piersiowej ze stłuczeniem płuca, krwiaki w jednaj jamie płucnej.

Była chwila, że nie wiedziałam, o co się modlić, czy o to, aby Bóg zakończył moje cierpienia i nie pozwolił na takie życie, czy o to, abym żył i był mimo całkowitej niepełnosprawności. Czynności, które dawniej były normalne, teraz sprawiają nie lada wyzwanie i wiele trudności. 

Przeszedłem długą drogę życia przez ten czas, były różne powikłania zdrowotne operacje, przeszczepy skóry, gdyż miałem odleżyny, problemy z nerkami i wiele innych. Pobyty w szpitalach przedłużały się w nieskończoność. Przeszedłem wiele bólu i cierpienia i kilka lat po szpitalach.

Życie jest piękne nawet, jeśli człowiek porusza się za pomocą wózka inwalidzkiego, tylko potrzebne jest trochę wsparcia i zrozumienia osób drugich, że i taka osoba chce normalnie funkcjonować i egzystować tak jak każdy pełnosprawny człowiek.

Osobom zdrowym, chodzącym jest trudno, a co dopiero inwalidzie na wózku. Wszystkie zabiegi usprawniające to ogromny koszt, który muszę jakoś unieść. Operacja i rehabilitacja wymagają dużych nakładów finansowych, których nie mam.

Nie tracę nadziei, i nie dopuszczam takiej myśli, że mogę zostać całkowicie unieruchomiony i leżeć w łóżku. Czeka mnie też operacja kręgosłupa na odcinku lędźwiowym, trzydzieści lat siedzenia na wózku daje znać po sobie, że powoli zaczyna wszystko wysiadać. Ale nigdy się nie poddaje i biorę życie, jakim jest.

Jestem ojcem 10-letniego synka, którego kocham ponad wszystko, dla którego nie poddam się, nawet, jeśli czeka mnie wymagająca walka…

Zwracam się do Państwa z wielką prośbą o pomoc finansową w postaci przekazania 1,5% podatku lub darowizny, która będzie wykorzystana na leczenie, leki, rehabilitację, poprawę warunków bytowych, jakieś turnusy rehabilitacyjne, zakup sprzętu ułatwiający życie osobie na wózku. Dodam jeszcze, że mieszkam samotnie, wszystkie czynności wykonuję sam, utrzymuję się z najniższej renty inwalidzkiej, która wystarcza tylko na bieżące rachunki i pozostaje na bardzo skromne jedzenie.

Wypadek zabrał mi tak wiele – nie pozwólmy, abym stracił jeszcze więcej.